Η νίκη της Εθνικής Ελλάδας απέναντι στη Σερβία δεν ήταν απλώς ένα θετικό αποτέλεσμα. Ήταν μια εμφάνιση που υπενθύμισε σε όλους ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο διαθέτει ποιότητα, ταλέντο και κυρίως προοπτική για να επιστρέψει εκεί όπου πραγματικά ανήκει: στις μεγάλες διοργανώσεις.
Το πιο ενθαρρυντικό στοιχείο της αναμέτρησης ήταν η εικόνα της ομάδας από τη μεσαία γραμμή και μπροστά. Με μπροστάρηδες του Τζόλη και Καρέτσα, οι Έλληνες διεθνείς κυκλοφόρησαν σωστά την μπάλα, δημιούργησαν πολλές ευκαιρίες και έδειξαν ότι μπορούν να επιβάλουν τον ρυθμό τους απέναντι σε έναν αντίπαλο με ποιότητα και σημαντικές μονάδες. Η μεσαία γραμμή λειτούργησε ως ο κινητήρας της ομάδας, ενώ η επιθετική ανάπτυξη είχε ταχύτητα, φαντασία και ουσία, στοιχεία που για αρκετά χρόνια έλειπαν από το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα.
Ένα ματς που θα μπορούσε να είναι 2-1 ή και 3-1 από το ημίχρονο, έφτασε στα τελειώματα για να έρθει η νίκη για την Ελλάδα, σε ένα ματς με μαγική εικόνα. Η νέα Εθνική Ομάδα ποδοσφαίρου είναι ξεκάθαρο ότι δεν βασίζεται στην αμυντική της οργάνωση, όπως συνέβαινε συχνά στο παρελθόν. Και δεν θα μπορούσε να το κάνει με τόσους προικισμένους ποδοσφαιριστές από το κέντρο και μπροστά. Εδειξε ότι μπορεί να παράγει ποδόσφαιρο, να δημιουργεί φάσεις και να βρίσκει λύσεις απέναντι σε ισχυρούς αντιπάλους. Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη κατάκτηση της συγκεκριμένης εμφάνισης.
Βέβαια, δεν έλειψαν και οι αδυναμίες. Η αμυντική λειτουργία παρουσίασε προβλήματα, ιδιαίτερα σε στιγμές όπου η Σερβία ανέβασε την πίεσή της και εκμεταλλεύτηκε τους χώρους. Υπήρξαν λάθη στις τοποθετήσεις, καθυστερήσεις στις επιστροφές και φάσεις που έδειξαν ότι η ομάδα χρειάζεται ακόμη δουλειά για να αποκτήσει την απαιτούμενη ισορροπία. Και δεν είναι θέμα επιλογής των παικτών για το κέντρο της άμυνας, αλλά αμυντικής λειτουργίας στο σύνολο. Είναι δύσκολο από παίκτες όπως οι Κωστούλας, Tζόλης, Ζαφείρης και Καρέτσας. Σε υψηλό επίπεδο, όμως, όπου οι λεπτομέρειες κρίνουν αποτελέσματα και προκρίσεις, τα αμυντικά κενά δύσκολα συγχωρούνται.
Ωστόσο, το θέμα της αμυντικής λειτουργίας δεν μπορεί να επισκιάσει τη συνολική εικόνα, καθώς ο Γιοβάνοβιτς σίγουρα το έχει αντιληφθεί και θα δουλέψει επάνω σε αυτό. Αυτό που δεν διδάσκεται εύκολα είναι το ταλέντο, η αυτοπεποίθηση και η αγωνιστική προσωπικότητα που έβγαλε η Εθνική απέναντι στη Σερβία, στοιχεία που δεν εμφανίστηκαν μόνο στο Βελιγράδι, αλλά θα τα δούμε και πολλές φορές στο μέλλον.
Το ζητούμενο βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς δεν είναι το Nations League. Ο στόχος της Ελλάδας πρέπει να είναι το Μουντιάλ ή Euro. Η επιστροφή τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου ή Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαιτεί συνέπεια, διάρκεια και θετικά αποτελέσματα απέναντι σε κάθε αντίπαλο. Η εμφάνιση όμως απέναντι στη Σερβία αποτελεί μια ισχυρή ένδειξη ότι η Εθνική διαθέτει όλα τα απαραίτητα συστατικά για να ονειρευτεί ξανά την επιστροφή της στις κορυφαίες διοργανώσεις του κόσμου.
