Με αφορμή το πρώτο της μυθιστόρημα, η Ελενα Καρακούλη παρατηρεί τη μοναξιά γύρω της και αποκαλύπτει τα μυστικά επιτυχίας της σχέσης της με τον ηθοποιό Νίκο Ψαρρά, η οποία μετρά 14 χρόνια.
Σκηνοθέτις, καθηγήτρια και συγγραφέας, η Ελενα Καρακούλη μιλά στη Realnews για το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Υπουργείο Μοναξιάς», που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Ξετυλίγει τη σχέση ζωής που έχει με τον σύζυγό της και ηθοποιό Νίκο Ψαρρά, αλλά και τις ανησυχίες της για την κοινωνία όπου μεγαλώνει ο 11χρονος γιος τους, Πάνος. Από το ησυχαστήριό της στην Τήνο λέει για το μυθιστόρημά της: «Την ιδέα για το “Υπουργείο Μοναξιάς” την είχα πριν από το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο “Δέκα τρόποι για να εκτεθείς”, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Είχα ακούσει ότι επί COVID στη Βρετανία και στην Ιαπωνία υπήρχε τέτοιο υπουργείο και μου είχε φανεί φοβερά μυθιστορηματικό. Την είχα την ιδέα εδώ και χρόνια και κρατούσα κάποιες σημειώσεις πάνω σε αυτό, γιατί μου φαινόταν φοβερό ότι φτάνει σε σημείο το ίδιο το κράτος να προσλάβει επαγγελματίες ακροατές για ανθρώπους που είναι μόνοι. Ηρθε η στιγμή, ακριβώς έναν χρόνο πριν, εδώ στην Τήνο, όπου κάθισα με όλες αυτές τις σημειώσεις για πέντε ημέρες μόνη μου και άρχισα να τα βάζω όλα σε μια σειρά, να έχω αυτή τη μαγική ησυχία που σου επιτρέπει να μεταβολίσεις όλες τις σκέψεις σου. Αρχισα να γράφω και συνειδητοποίησα ότι το έκανα χωρίς να ξέρω πού θα με πάει. Κάποια στιγμή ήρθαν ο Νίκος και ο Πάνος, άρχισαν τα μπάνια στη θάλασσα. Εβαλα σε μια σειρά αυτό που έγραψα, έβαλα και την τελεία και συνειδητοποίησα ότι μάλλον έχω γράψει το πρώτο μου μυθιστόρημα. Μάλιστα επέλεξα να κάνουμε μια παρουσίαση του “Υπουργείου Μοναξιάς” στην Τήνο τον Ιούλιο στο θεατράκι στην Ξινάρα, γιατί το οφείλω στο νησί. Σκέψου ότι στις ευχαριστίες στο τέλος λέω: “Στην Τήνο για όλα της τα θαύματα, ένα από τα οποία ήταν και η ολοκλήρωση αυτού το βιβλίου”. Από το φθινόπωρο θα γίνουν παρουσιάσεις στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα και είμαι ανοιχτή να κάνω παρουσιάσεις σε όλη την Ελλάδα».
Η ταλαντούχα καλλιτέχνις καταθέτει ότι η μοναξιά είναι ένα από μεγαλύτερα προβλήματά μας. «Θεωρώ πως είναι όντως το πρόβλημα της εποχής μας. Διαρκώς το παρατηρώ γύρω μου, είτε μιλάμε για παιδιά και εφήβους, που είναι διαρκώς κολλημένα στις οθόνες τους, είτε μιλάμε για ηλικιωμένους που δεν έχουν ποιος να τους φροντίσει, είτε για ανθρώπους που είναι σε σχέσεις, αλλά δεν υπάρχει σύνδεση. Παρατηρώ ανθρώπους που χωρίς να το καταλαβαίνουν, σε όποιο περιβάλλον και αν βρίσκονται, είναι απομονωμένοι». Μια σύγχρονη γυναίκα που διδάσκει, σκηνοθετεί, είναι σύντροφος, μητέρα, συνεργάτις πώς επανασυνδέεται με τον κόσμο της; «Αυτό είναι ένα τεράστιο στοίχημα. Τώρα που σκέφτηκα όλα τα παραπάνω, ήθελα να απαντήσω ότι έχω πάθει υπερκόπωση και μόνο που το ακούω. Δεν είμαι η μόνη, όλες μας -γιατί στις γυναίκες πέφτει μεγαλύτερο βάρος- παλεύουμε κάθε ημέρα με αυτές τις ισορροπίες και δεν κερδίζουμε πάντα. Υπάρχουν ημέρες που νιώθουμε εξουθένωση και ότι θέλουμε απλά να πάμε να κρυφτούμε κάπου και όχι μόνο δεν μας φοβίζει η μοναξιά, την επιζητούμε για να πάρουμε μια ανάσα. Μη γελιόμαστε, υπάρχουν αυτές οι ημέρες. Είναι άλλο πράγμα η μοναξιά και άλλο η μοναχικότητα – το δεύτερο είναι επιλογή. Η μοναξιά είναι ένα είδος τιμωρίας, μια κατάσταση που σε πνίγει, δεν σε εξελίσσει».
«Κάποιοι, παρά το ταλέντο τους, εξαφανίζονται»
Μιλά με αγάπη για τον σύζυγό της και αποκαλύπτει τα μυστικά της σχέσης τους. «Με τον Νίκο είμαστε μαζί 14 χρόνια και φέτος κλείσαμε 13 χρόνια γάμου. Νομίζω ότι έχουμε πάρα πολλά πράγματα να μας ενώνουν και τα έχουμε φτιάξει μαζί από την πρώτη στιγμή. Πέρα από τα προφανή κοινά, όπως το θέατρο, νιώθω τυχερή γιατί ο Νίκος είναι ένας καλός, ευγενής άνθρωπος. Μας αρέσει να ταξιδεύουμε, να κάνουμε σχέδια, να αντιμετωπίζουμε τις αναποδιές και κυρίως καμαρώνουμε ο ένας για τον άλλον. Ο Νίκος είναι από τους ανθρώπους που πολύ αυθόρμητα και μέσα από την καρδιά του χάρηκε και για το προηγούμενο βιβλίο και γι’ αυτό. Ηταν ο πρώτος αναγνώστης που αγάπησε το βιβλίο και δεν το κάνει μόνο επειδή είμαι η γυναίκα του, δεν είναι τέτοιος τύπος. Προφανώς θα με στήριζε, αλλά το αισθάνομαι ότι το εννοεί. Κι εγώ αντίστοιχα δεν μπορώ παρά να είμαι υπερήφανη για τις δουλειές και τις επιλογές του. Μερικά πράγματα στη δουλειά των ηθοποιών φαίνονται από τη διάρκεια και, επειδή μιλώ και από τη μεριά του σκηνοθέτη, είναι μικρό το χωριό και οι άνθρωποι που δουλεύουν υποστηρικτικά στις συνεργασίες είναι αυτοί που θα έχουν δουλειά και του χρόνου και που τους ζητούν οι σκηνοθέτες. Κάποιοι, παρά το ταλέντο τους, εξαφανίζονται είτε γιατί δεν έκαναν καλές επιλογές είτε γιατί ο τρόπος που υπάρχουν μέσα στα πράγματα μπορεί να μη διευκολύνει, να ενοχλεί. Ο Νίκος είναι ο συνεργάτης που θέλουν οι άνθρωποι να ξαναδούν».
Ο γιος της, Πάνος, είναι στην προεφηβεία και εκείνη δεν μπορεί να κρύψει την ανησυχία της για τις εκρήξεις βίας στους νέους. «Ανησυχώ πάρα πολύ, γιατί είναι πολύ εύκολο για τα παιδιά να μπερδευτούν και να νομίζουν ότι είναι σε παιχνίδι και όχι στην πραγματικότητα. Σε ένα παιχνίδι όλα είναι εύκολα και αναίμακτα, αλλά στη ζωή δεν είναι καθόλου έτσι. Είμαι πολύ χαρούμενη γιατί τα τελευταία χρόνια κάνω το μάθημα της φιλοσοφίας και συζητάμε ερωτήματα όπως τι είναι ευτυχία, τι είναι ηθικά σωστό. Αυτές οι ερωτήσεις είναι η απάντηση και στη βία και στην κατάθλιψη. Είμαστε μπερδεμένοι κατ’ αρχάς οι μεγάλοι, γιατί έχουμε χάσει το τι είναι σημαντικό, πόσο μάλλον τα παιδιά».
Τον περασμένο χειμώνα τη συναντήσαμε ως σκηνοθέτιδα της παράστασης «Misery» στο θέατρο «Ανεσις». «Ηταν μια πολύ ωραία παράσταση, το αισθάνθηκα και εγώ από τις αντιδράσεις του κόσμου ότι άφησε το αποτύπωμά της. Το συζητήσαμε και με τη Φιλαρέτη Κομνηνού και έχουμε βάλει μια άνω τελεία, μήπως και την επαναλάβουμε. Προς το παρόν, έχω το μυαλό μου στα δύο βιβλία που έχω γράψει και τα οποία έχουν έναν κοινό άξονα. Θέλω να δοκιμάσω κάποια στιγμή τις δυνάμεις μου και να γράψω έναν θεατρικό μονόλογο».
