Σχεδόν τρεις μήνες μετά την έναρξη του πολέμου, το Ιράν δεν έχει κερδίσει στο πεδίο. Δεν έχει αντιστρέψει την αεροπορική υπεροχή των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Δεν έχει καταφέρει να προστατεύσει τις στρατιωτικές του υποδομές, ούτε και τους πολίτες του. Δεν έχει ακυρώσει το πλήγμα που υπέστη από τις στοχευμένες επιθέσεις στην αρχή της σύγκρουσης. Και όμως, η Τεχεράνη έχει πετύχει κάτι που στην Ουάσιγκτον και στο Τελ Αβίβ αρχικά θεωρούσαν αδύνατο: να επιβιώσει πολιτικά, να αντέξει στρατηγικά και να μετατρέψει έναν πόλεμο που ξεκίνησε με στόχο την ταχεία υποταγή του σε μια σύγκρουση με όρια, κόστος και αναγκαστικές διαπραγματεύσεις.
Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο. Το Ιράν δεν χρειάστηκε να γίνει ισχυρότερο από τους αντιπάλους του. Χρειάστηκε να βρει πού αυτοί είναι πιο ευάλωτοι. Και το βρήκε…
