Το νέο βιβλίο του Μίμη Ανδρουλάκη, με τίτλο «Η γιορτή των αγγιγμάτων», είναι ένα τολμηρό, βιωματικό και βαθιά ανθρώπινο ταξίδι στη θηλυκότητα, όπου η λογοτεχνία, η ψυχανάλυση και η νευροεπιστήμη συναντιούνται για να φωτίσουν τις αθέατες πλευρές της επιθυμίας και των σχέσεων.
Ο Μίμης Ανδρουλάκης επιστρέφει με ένα βιβλίο που δεν φοβάται να αγγίξει τα πιο βαθιά, ανεξερεύνητα στρώματα της θηλυκότητας. Η «Γιορτή των αγγιγμάτων», που κυκλοφόρησε μόλις από τις εκδόσεις Πατάκη, αποτελεί το απόσταγμα μιας ζωής παρατήρησης, εμπειριών και στοχασμού πάνω στον ψυχοσεξουαλικό κόσμο της γυναίκας. Λίγες ημέρες πριν από την παρουσίασή του στον Ιανό, στις 18 Δεκεμβρίου, ο Μ. Ανδρουλάκης μιλά στη Realnews.
Από την παιδική ηλικία του -ως γιος μοδίστρας που μεγάλωσε ακούγοντας τους ψιθύρους των γυναικών σε πρόβες και ράφτες- μέχρι τη συγκλονιστική συνάντηση με την άγρια, αστείρευτη θηλυκότητα της 30χρονης Μελίνας Μερκούρη στην Κρήτη, ο συγγραφέας αντλεί υλικό που έμενε επί δεκαετίες ζωντανό μέσα του.
«Το βιβλίο αυτό βασίζεται σε δικές μου βιωμένες εμπειρίες, δεν είναι συνειδητές φαντασιώσεις. Ως γιος μοδίστρας, ασκήθηκα από πολύ μικρός στο να αποκωδικοποιώ τους ψιθύρους των γυναικών στην πρόβα. Η πιο σημαδιακή πρόβα στην παιδική ηλικία μου, που κλείδωσε στο μυαλό μου, είναι εκείνη της Μελίνας Μερκούρη στο σπίτι της μάνας μου που έσταζε κάτω στον γενέθλιο τόπο στην Κρήτη, όταν έραβε τα ρούχα για το έργο ‘‘Ο Χριστός ξανασταυρώνεται’’. Η άγρια θηλυκότητα της 30χρονης Μελίνας με σημάδεψε όπως το έχω περιγράψει και στους τρεις τόμους της αυτοβιογραφίας μου. Μετά, μεγάλος, το είχα τάμα να γράψω ένα γενικότερο βιβλίο αναζητώντας το νήμα στον ψυχοσεξουαλικό κόσμο της γυναίκας. Ετσι γεννήθηκε η ‘‘Γιορτή των αγγιγμάτων’’. Είναι ιστορίες γυναικών, όπως της Ολγας, της Εύης, της Χριστίνας, της Κατερίνας, της Αντας και άλλων πολλών γυναικών. Οι ιστορίες αυτές επιβεβαιώνουν ότι η γυναίκα δεν ‘‘κλείνει’’ ποτέ. Η θηλυκότητα δεν βάζει ποτέ τίτλους τέλους. Η θηλυκότητα δεν έχει ηλικία, είναι η αναμνηστική εορτή όλων των αγγιγμάτων, ερεθισμάτων, βλεμμάτων, βιωμάτων, σιωπηλών μηνυμάτων στη διαδρομή της ζωής της γυναίκας. Με δύο λόγια, αν με ρωτήσεις τι είναι αυτό το βιβλίο θα σου έλεγα ότι εδώ συνεργάζονται η λογοτεχνία, η ψυχανάλυση και η νευροεπιστήμη για να δώσουν μια εντελώς διαφορετική απάντηση στο παλαιό ερώτημα έγινα ή γεννήθηκα γυναίκα. Μια απάντηση που περιγράφει τους μετασχηματισμούς μέσα στη θηλυκότητα που υποστηρίζονται βέβαια από την ευπλαστότητα και την αυτομεταβλητότητα των νευρωνικών κυκλωμάτων του θηλυκού εγκεφάλου. Η γυναίκα είναι φτιαγμένη για να εξελίσσεται».
Αντιδράσεις γυναικών
Με ενθουσιασμό αποκαλύπτει την αντίδραση των γυναικών στο βιβλίο. «Τις προάλλες που μπήκα σε ένα βιβλιοπωλείο μια κυρία με άρπαξε και μου είπε: ‘‘Γιατί βάζεις επίγραμμα στο βιβλίο, όταν ο πόθος ξυπνά η αγάπη κάνει πως κοιμάται;’’. Και απαντώ, αν η αγάπη δεν δώσει χώρο στον πόθο, αν η αγάπη και η ναρκισσιστική καταξίωση και επιβεβαίωση της γυναίκας φτάσουν σε ακραία επίπεδα εξιδανίκευσης εις βάρος των ενορμήσεων, τότε οι ερωτικοί σύντροφοι έχουν χαμηλές επιδόσεις στην ερωτική τους ζωή. Τότε η γυναίκα στην περίπτωση αυτή μετατρέπεται σε ένα ωραίο λουλούδι χωρίς άρωμα, έτσι που ο μέγιστος των ποιητών, ο Γκέτε, έπεσε κάποτε σε αυτή την παγίδα της εξιδανίκευσης και αντί να αναζητεί την ηδονή στην ωραία καλλονή σύζυγό του, έναν άγγελο πραγματικά όπως περιγράφουν όλες οι εικόνες, έτρεχε στα σοκάκια με τις γυναίκες του δρόμου και είπε το αμίμητο: ‘‘Εκεί που ποθώ δεν αγαπώ, εκεί που αγαπώ δεν ποθώ’’. Αυτή είναι μια παγίδα από την οποία πρέπει να προστατευτούν οι γυναίκες και οι άνδρες».
Παράλληλα, ο συγγραφέας μιλά για την αντίδραση του ανδρικού κοινού στο βιβλίο. «Οι άνδρες που το διαβάζουν νιώθουν μια αμηχανία, γιατί υπήρξαν τυφλοί με τις γυναίκες και μάλιστα με άξιες γυναίκες». Προσθέτει ότι «κάθε γυναίκα είναι μοναδική. Πρέπει να είμαστε παρατηρητές. Αν κάποιος πέφτει στην παγίδα του δονζουανισμού και βλέπει τη γυναίκα σαν τρόπαιο και έχει τη στατιστική του πηδήματος, δεν μπορεί να παρατηρήσει τη γυναίκα. Το βιβλίο μου αυτό είναι ένας καθρέφτης ώστε να δουν οι άνδρες τον εαυτό τους. Οι ερωτικοί σύντροφοι πρέπει να μπαίνουν ο ένας στο πεδίο επιθυμίας του άλλου, να το διερευνούν. Ο άνδρας πρέπει να δίνει στη γυναίκα την αγάπη, την τρυφερότητα, αυτό που λένε την αναγκαία ναρκισσιστική καταξίωση, όχι την παθολογική. Και αυτή η καταξίωση ανοίγει όλους τους πόρους της γυναίκας και ουσιαστικά γίνεται το κανάλι που διοχετεύει όλες τις επιθυμίες, κρυφές και φανερές, χωρίς καμία λογοκρισία, κανέναν περιορισμό για να φτάσει σε εκείνη τη διεργασία που οδηγεί το ζευγάρι στην αμοιβαία ερωτική ολοκλήρωση. Ο άνδρας αλλά και κάθε γυναίκα θα πρέπει να είμαστε και λίγο ψυχαναλυτές, να παρατηρούμε καλύτερα τον άλλον εφόσον ειδικά τον αγαπούμε».
Γιατί όμως αυτό το βιβλίο άργησε 20 χρόνια να γραφτεί και να κυκλοφορήσει; «Κανονικά το βιβλίο αυτό θα έπρεπε να το έχω γράψει πριν από 20 χρόνια, δεν το έγραψα όμως για πολλούς λόγους. Πρώτον γιατί είχε μόλις ξεκινήσει η αποκωδικοποίηση του γονιδιώματος που τώρα την έχουμε και άρχισε να γίνεται αντιληπτή η νευροπλαστικότητα του εγκεφάλου, δηλαδή η ικανότητά του να αυτοοργανώνεται, να αυτομεταβάλλεται, να αναδιατάσσεται. Δεύτερον, επειδή είχα την περιπέτεια με το βιβλίο ‘‘Μν’’ που αφορούσε το θέμα του μισογυνισμού, με 17 δίκες, τις οποίες κέρδισα όλες. Ηταν μια πολύ βασανιστική για εμένα εμπειρία που με έκανε να αφήσω αυτό το βιβλίο για μετά. Τώρα βγήκε σαν ποταμός από μέσα μου. Κάθε ιστορία του είναι πραγματικά βιωμένη, δεν είναι όμως πραγματικά τα ονόματα των γυναικών, για να διατηρήσω την ανωνυμία τους».
Γυναικεία χειραφέτηση και ανδρική ανασφάλεια
Στη σημερινή εποχή του φαίνεσθαι, που οι άνδρες και οι γυναίκες απευθύνονται στα social media αναζητώντας το υποψήφιο ταίρι τους, έχει χαθεί το πάθος στις σχέσεις; «Στην εποχή μας έχουμε ένα νέο κύμα ναρκισσισμού από τα social media, στο οποίο δεν δεσμεύει κανείς μεγάλα κομμάτια του εαυτού του. Ειδικά στις πρώτες φάσεις της γνωριμίας τους ο άνδρας με τη γυναίκα πρέπει να δίνουν χρόνο στην ανακάλυψη του άλλου. Χρειάζεται βραδύτητα. Συχνά όμως οι άνδρες ειδικά βιάζονται και κινούνται στους χρόνους της διαδικτυακής πορνογραφίας η οποία είναι εκτεταμένη, παγιδευτική και διαστρεβλώνει τη σεξουαλικότητα».
Η σύγχρονη γυναίκα και ο αγώνας της για χειραφέτηση μέσα στην κοινωνία δημιουργούν πρόβλημα στη σχέση της με το ανδρικό φύλο; Ο Μ. Ανδρουλάκης επισημαίνει: «Πολλές φορές η γυναίκα μπορεί να οδηγήσει τον άνδρα αν δεν προσέξει σε μια αμυντική περιχαράκωση, σε ένα κομπλεξάρισμα».
Τέλος, ο πολυγραφότατος συγγραφέας αποκαλύπτει τα επόμενα σχέδιά του. «Το επόμενο βιβλίο θα είναι πάνω σε ένα θέμα που έχω δουλέψει πολύ. Δεν βιάζομαι γιατί η επόμενη θα είναι μια εκλογική χρονιά και δεν θέλω να το βγάλω τότε γιατί θα πρέπει να έχει μια διάσταση με τα πολιτικά τεκταινόμενα. Το βιβλίο θα μιλά για το πρόβλημα της ηγεσίας και του ηγέτη».
