Η στρατιωτική ισχύς αποτελεί το έσχατο μέσο της εξωτερικής πολιτικής -τουλάχιστον όταν μιλάμε για διαχρονική πολιτική και θέσεις της Δύσης από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και εντεύθεν. Στην περίπτωση της αντιπαράθεσης των Ηνωμένων Πολιτειών με το Ιράν, η απειλή χρήσης της μοιάζει να έχει μετατραπεί από ακραία επιλογή σε σχεδόν καθημερινό εργαλείο πίεσης.
Ο Ντόναλντ Τραμπ μιλά για πλήγματα, καταστροφή υποδομών και ακόμη μεγαλύτερη κλιμάκωση με την ίδια ευκολία που αναφέρεται σε εμπορικές συμφωνίες ή εσωτερικές πολιτικές αντιπαραθέσεις. Ακριβώς σε αυτή την εξοικείωση με την απειλή του πολέμου βρίσκεται και ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Η στρατιωτική δύναμη δεν χρησιμοποιείται πλέον ως το τελευταίο στάδιο μιας αποτυχημένης διπλωματικής διαδικασίας, αλλά ως ένα μόνιμο σκηνικό πίσω από τις…
