Μια «οφειλόμενη απάντηση στην Κυριακάτικη ανάρτηση του Πρωθυπουργού» δίνει ο συντονιστής της ομάδας προγράμματος του ΠΑΣΟΚ Λευτέρης Καρχιμάκης, θέτοντας στο επίκεντρο το αποτέλεσμα που βιώνει καθημερινά η κοινωνία.
Σχολιάζοντας σημείο προς σημείο την ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο κ. Καρχιμάκης, αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «έχει πολλά νέα, πολλά μέτρα και πολλά νούμερα. Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι ένα: απαντούν όλα αυτά στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα μια ελληνική οικογένεια;».
Παρουσιάζοντας ταυτόχρονα τις προτάσεις του ΠΑΣΟΚ για τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα τα νοικοκυριά, σημειώνει: «Στο κάτω-κάτω, η πολιτική τελικά κρίνεται σε κάτι πολύ απλό: αν οι αριθμοί μιας χώρας μετατρέπονται σε καλύτερη ζωή για τους ανθρώπους της».
Καρχιμάκης: Αναλυτικά η ανάρτηση
«Μια οφειλόμενη απάντηση στην Κυριακάτικη ανάρτηση του Πρωθυπουργού:
Η Κυριακάτικη ανάρτηση του Πρωθυπουργού έχει πολλά νέα, πολλά μέτρα και πολλά νούμερα.
Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι ένα: απαντούν όλα αυτά στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα μια ελληνική οικογένεια;
Ο κ. Μητσοτάκης ξεκινά από τη διεθνή παρουσία της χώρας και το Διεθνές Δίκαιο. Εδώ τα πράγματα είναι καθαρά. Η Ελλάδα οφείλει να συνομιλεί με την Τουρκία και, ταυτόχρονα, να υπερασπίζεται τα κυριαρχικά της δικαιώματα στη βάση του Διεθνούς Δικαίου.
Ο διάλογος, όμως, χρειάζεται και εργαλεία. Ευρωπαϊκή πίεση, κοινή ευρωπαϊκή πολιτική ασφάλειας και συγκεκριμένες συνέπειες όταν παραβιάζεται η διεθνής νομιμότητα. Οι διακηρύξεις έχουν αξία όταν συνοδεύονται από στρατηγική. Τι από όλα αυτά έκανε η κυβέρνηση; Η απάντηση είναι: Τίποτα.
Οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ ήταν εκείνοι που έβαλαν το θέμα των ευρωπαϊκών κυρώσεων στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Εκείνοι ήταν που διεκδίκησαν ευρωπαϊκή απάντηση και, δυστυχώς, όχι η κυβέρνηση.
Και μετά φτάνουμε στην καθημερινότητα.
Ο Πρωθυπουργός δηλώνει ότι πρώτη κυβερνητική προτεραιότητα είναι η ακρίβεια.
Ας δούμε, λοιπόν, το αποτέλεσμα.
Τον Αύγουστο ο εναρμονισμένος πληθωρισμός στην Ελλάδα ήταν 3,7%, όταν στην Ευρωζώνη ήταν 3,2%. Και αυτή η διαφορά έρχεται αφού τα ελληνικά νοικοκυριά έχουν ήδη περάσει χρόνια συσσωρευμένων ανατιμήσεων.
Άρα, δεν αρκεί να λέμε ότι κάποια στιγμή θα αυξηθούν οι ονομαστικοί μισθοί.
Το ζήτημα είναι πόσα πράγματα μπορεί να αγοράσει ο μισθός σήμερα.
Γι’ αυτό το ΠΑΣΟΚ έχει καταθέσει συγκεκριμένα εργαλεία: στοχευμένη και προσωρινή μείωση του ΦΠΑ σε βασικά αγαθά, μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα, νέα ισχυρή Επιτροπή Ανταγωνισμού και Αγοράς και μόνιμο μηχανισμό έκτακτης φορολόγησης των υπερκερδών των ολιγοπωλίων, όταν αυτά τεκμηριώνονται από τις αρμόδιες ανεξάρτητες αρχές.
Η ακρίβεια αντιμετωπίζεται στην αγορά. Όχι με κουπόνια αναξιοπρέπειας.
Το ίδιο ισχύει και για τη στέγη.
Η διπλή επιστροφή ενοικίου σε εκπαιδευτικούς και υγειονομικούς της περιφέρειας προφανώς αποτελεί μια οικονομική ενίσχυση για τους ανθρώπους που θα τη λάβουν.
Αλλά υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα:
η επιστροφή ενός ή δύο ενοικίων δεν δημιουργεί ούτε ένα καινούριο διαθέσιμο σπίτι. Άρα δεν αποκλιμακώνει τις τιμές των ενοικίων και τις στρεβλώσεις στην αγορά.
Όταν η προσφορά κατοικίας παραμένει περιορισμένη και τα ενοίκια πιέζονται προς τα πάνω, η χώρα χρειάζεται ολοκληρωμένη στεγαστική πολιτική.
Γι’ αυτό εμείς προτείνουμε το GenRent: 40.000 κοινωνικές κατοικίες από την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και την ανακαίνιση υφιστάμενων κτιρίων, άνοιγμα κλειστών κατοικιών με ουσιαστικά κίνητρα για μακροχρόνια μίσθωση, περιορισμούς στη βραχυχρόνια μίσθωση στις περιοχές όπου υπάρχει τεκμηριωμένα μεγάλη πίεση και πλαφόν στις ετήσιες αυξήσεις των ενοικίων σε ζώνες στεγαστικής πίεσης.
Αυτή είναι μια διαφορετική προσέγγιση:
Επενδύουμε στην προσφορά προσιτής κατοικίας. Για να έχουν τα παιδιά της γενιάς μου, οι νέοι άνθρωποι το δικό τους σπίτι.
Ο Πρωθυπουργός αναφέρεται επίσης στη νέα δυνατότητα του εξωδικαστικού μηχανισμού για την πρώτη κατοικία. Ξέχασε να μας πει ότι, με τις ρυθμίσεις της κυβέρνησης, μόλις 500 δανειολήπτες από το 1 εκατομμύριο κόκκινα δάνεια πήραν πιστοποιητικό ευάλωτου δανειολήπτη.
Το μεγάλο ερώτημα, δε, παραμένει:
γιατί ένα fund μπορεί να αγοράσει ένα δάνειο σε σημαντικά χαμηλότερη τιμή, αλλά ο συνεργάσιμος δανειολήπτης δεν έχει πρώτος τη δυνατότητα να το εξαγοράσει με σαφείς και δίκαιους όρους;
Η δική μας πρόταση περιλαμβάνει νομοθετική προστασία της πρώτης κατοικίας, προτεραιότητα στον συνεργάσιμο δανειολήπτη για την εξαγορά του δανείου, υποχρεωτική συμμετοχή των πιστωτών στον εξωδικαστικό και βιώσιμη ρύθμιση έως 120 δόσεις για χρέη προς την εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία, με κούρεμα τόκων και προσαυξήσεων.
Και πάμε στην εργασία.
Η επέκταση της Ψηφιακής Κάρτας Εργασίας είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για την καταγραφή του πραγματικού χρόνου εργασίας.
Η πολιτική για την εργασία, όμως, δεν μπορεί να τελειώνει στο να καταγράψουμε ηλεκτρονικά πόσες ώρες δουλεύει κάποιος.
Χρειάζεται να συζητήσουμε και πόσο πληρώνεται, ποιος διαπραγματεύεται τον μισθό του και τι δικαιώματα έχει απέναντι στον εργοδότη.
Εμείς προτείνουμε πλήρη αποκατάσταση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, επαναφορά της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης στον καθορισμό του κατώτατου μισθού από τους κοινωνικούς εταίρους, καθολική ισχύ των κλαδικών συμβάσεων, κατάργηση του 13ώρου και πιλοτική εφαρμογή τετραήμερης εργασίας με πλήρεις αποδοχές σε μεγαλύτερες επιχειρήσεις και συγκεκριμένες θέσεις έντασης διανοίας.
Η Ψηφιακή Κάρτα καταγράφει τον χρόνο εργασίας. Η συλλογική σύμβαση δίνει δύναμη στον εργαζόμενο μέσα σε αυτόν τον χρόνο. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα.
Στο δημογραφικό και στην περιφέρεια, επίσης, χρειάζεται να κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά.
Επιδότηση τηλεργασίας για έναν χρόνο.
25 θέσεις μαθητείας στο Καρπενήσι.
Έως 10.000 ευρώ για μετεγκατάσταση σε ορισμένες περιοχές.
Αποσπασματικές παρεμβάσεις.
Μια οικογένεια δεν αποφασίζει να χτίσει ολόκληρη τη ζωή της σε έναν τόπο μόνο επειδή πήρε μια επιδότηση για δώδεκα μήνες.
Θέλει δουλειά.
Θέλει σπίτι.
Θέλει παιδικό σταθμό και σχολείο.
Θέλει γιατρό.
Θέλει μεταφορές.
Θέλει να γνωρίζει ότι μπορεί να μεγαλώσει εκεί τα παιδιά της.
Γι’ αυτό το δημογραφικό απαιτεί συνολική πολιτική: στέγη, εισόδημα, δωρεάν προσχολική αγωγή, ουσιαστική στήριξη των νέων γονέων, υποβοηθούμενη αναπαραγωγή και ισχυρές δημόσιες υπηρεσίες σε ολόκληρη την περιφέρεια. Αυτές είναι, επίσης, συγκεκριμένες δεσμεύσεις του προγράμματός μας.
Στον τουρισμό, από την άλλη, τα στοιχεία που παραθέτει ο Πρωθυπουργός είναι πραγματικά.
Οι ταξιδιωτικές εισπράξεις στο πρώτο επτάμηνο έφτασαν τα 13,5 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά 12%, ενώ οι αφίξεις αυξήθηκαν κατά 8,6%. Αυτά είναι τα στοιχεία της Τράπεζας της Ελλάδος και καλώς τα καταγράφουμε.
Το βασικό ερώτημα, όμως, είναι πώς διαχέεται αυτή η επιτυχία στην κοινωνία.
Τι σπίτι βρίσκει ο εποχικός εργαζόμενος στα νησιά;
Τι μισθό παίρνει;
Αντέχουν οι υποδομές, το νερό και το περιβάλλον;
Μένει πραγματική προστιθέμενη αξία στις τοπικές κοινωνίες;
Εκεί πρέπει να μεταφερθεί πλέον η συζήτηση.
Στην τεχνητή νοημοσύνη ο Κυριάκος Μητσοτάκης είπε αυτό που λένε όλοι: χρειάζονται κανόνες.
Δεν άγγιξε το δύσκολο ερώτημα που ξεκινά ακριβώς μετά τη διαπίστωση.
Ποιος ελέγχει τους αλγορίθμους που χρησιμοποιεί το Δημόσιο;
Πώς μαθαίνει ο πολίτης γιατί μια αυτοματοποιημένη απόφαση τον αφορά;
Ποιος έχει την ευθύνη όταν ένας αλγόριθμος κάνει λάθος;
Πώς προστατεύουμε τα προσωπικά δεδομένα;
Πώς εμποδίζουμε το Δημόσιο να γίνει τεχνολογικά εξαρτημένο από λίγες ιδιωτικές εταιρείες;
Η τεχνολογική πρόοδος χωρίς δημοκρατική λογοδοσία δεν είναι εκσυγχρονισμός.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, για άλλη μία Κυριακή, πόσταρε.
Πίσω, όμως, από μία ακόμη Κυριακάτικη ανάρτηση γεμάτη επιμέρους δράσεις υπάρχει ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα:
Γιατί, έπειτα από τόσα χρόνια οικονομικής ανάπτυξης, η καθημερινότητα παραμένει τόσο δύσκολη για τόσο πολλούς ανθρώπους;
Εκεί βρίσκεται η διαφορά των πολιτικών προτάσεων.
Στην ακρίβεια: κανόνες στην αγορά και παρέμβαση στα ολιγοπώλια.
Στη στέγη: 40.000 κοινωνικές κατοικίες και πραγματική αύξηση της προσφοράς.
Στα χρέη: προστασία της πρώτης κατοικίας και δικαίωμα εξαγοράς του δανείου.
Στην εργασία: συλλογικές συμβάσεις, καλύτεροι μισθοί και σύγχρονα εργασιακά δικαιώματα.
Στο δημογραφικό: στέγη, οικογένεια, εργασία και ισχυρό κοινωνικό κράτος μαζί.
Στο κάτω-κάτω, η πολιτική τελικά κρίνεται σε κάτι πολύ απλό: αν οι αριθμοί μιας χώρας μετατρέπονται σε καλύτερη ζωή για τους ανθρώπους της».
