Σε επιστολή της, πρώην ομοσπονδιακή προπονήτρια του καράτε, αναφέρεται στην «απογοητευτική εικόνα στους Μεσογειακούς Αγώνες και τα ερωτήματα για τη διαχείριση της Εθνικής ομάδας».
Συγκεκριμένα αναφέρει:
«Σε συνέχεια των πρόσφατων αναφορών μας για τη διοικητική δυσλειτουργία που ναυαγεί τις προσπάθειες των Ελλήνων αθλητών, τα αποτελέσματα των Μεσογειακών Αγώνων ήρθαν να επιβεβαιώσουν με τον πιο οδυνηρό τρόπο τις ανησυχίες μας για την αγωνιστική πορεία της ομάδας.
Δυστυχώς για το ελληνικό Καράτε, τα αποτελέσματα του Μεσογειακού Πρωταθλήματος επιβεβαίωσαν τις προβλέψεις μας: 14η θέση και τελευταία η χώρα μας στον πίνακα των μεταλλίων. Μακάρι να διαψευδόμασταν και η ομάδα να επέστρεφε γεμάτη διακρίσεις, όμως η σκληρή πραγματικότητα δεν άφησε κανένα περιθώριο παρερμηνείας, επιβεβαιώνοντας με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο την κοινή λογική και το αυτονόητο.
Ζούμε ξανά το φαινόμενο που είδαμε πρόσφατα και σε άλλα αθλήματα (όπως στην περίπτωση της πρωταθλήτριας Αντιγόνης Ντρισμπιώτη), όπου αθλητές υψηλού επιπέδου στερούνται το μετάλλιο και μένουν στην 5η θέση επειδή στερήθηκαν τον άνθρωπο που τους προπονεί. Μόνο που στην περίπτωσή μας, αυτό δεν ήταν τυχαίο. Ήταν μια επιλογή σε βάρος των αθλητών και των προπονητών συγκεκριμένου συλλόγου.
Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους:
1.Απαξίωση της προπονητικής αξίας: Όταν ένας προπονητής τροφοδοτεί σταθερά τη μισή Εθνική ομάδα —όχι μόνο στους συγκεκριμένους Αγώνες, αλλά διαχρονικά στις εθνικές κατηγορίες— αποδεικνύει στην πράξη τις ικανότητες και τις δυνατότητές του. Η πορεία του, εξάλλου, τόσο ως πρωταθλητής όσο και ως προπονητής με διεθνή αναγνώριση, είναι αδιαμφισβήτητη στο παγκόσμιο στερέωμα.
Κι όμως, η Ομοσπονδία επέλεξε να δηλώσει κατά προτεραιότητα άλλους προπονητές, αφήνοντας εκτός τον προπονητή που προπονεί τους 4 από τους 7 αθλητές της αποστολής! Αν υπήρχε στοιχειώδης αθλητική λογική και απουσία σκοπιμότητας, θα δηλωνόταν ένας προπονητής της Ομοσπονδίας και ο προπονητής του συλλόγου που είχε τη συντριπτική πλειοψηφία των αθλητών.
2. Το τίμημα στα μετάλλια: Και οι τέσσερις αθλητές του συγκεκριμένου συλλόγου έχασαν το μετάλλιο στον ημιτελικό στις λεπτομέρειες. Οι τρεις τερμάτισαν στην 5η θέση, ενώ ακόμη και στην περίπτωση του μοναδικού μας μεταλλιούχου, και παγκόσμιου πρωταθλητή Στέφανου Ξένου, η παρουσία του προσωπικού του προπονητή και αδελφού του στην καρέκλα θα μπορούσε να είχε οδηγήσει σε ακόμα υψηλότερη διάκριση.
Όταν ο άνθρωπος που σε χτίζει καθημερινά, γνωρίζει την τακτική σου, ξέρει τους αντιπάλους σου και σε έχει οδηγήσει σε δεκάδες διεθνείς επιτυχίες δεν είναι δίπλα σου ως coach, η μέγιστη δυνατή απόδοση αναπόφευκτα επηρεάζεται, τόσο πρακτικά όσο και ψυχολογικά.
Εξάλλου, στα Ευρωπαϊκά και τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα, τα European Games αλλά και τα World Games μέχρι και τον φετινό Φεβρουάριο, οι αθλητές συνοδεύονταν κανονικά από τους προσωπικούς τους προπονητές – ασφαλώς με προσωπικά τους έξοδα.
Η αιφνιδιαστική αυτή αλλαγή πλεύσης δεν υπαγορεύεται από καμία αθλητική λογική, αλλά δείχνει να εξυπηρετεί τις προσωπικές κόντρες που έχει ανοίξει η Ομοσπονδία με συγκεκριμένους ανθρώπους, με το τίμημα να το πληρώνουν τελικά οι ίδιοι οι αθλητές.
Και τούτο διότι, εφόσον οι προπονητές αυτοί διαθέτουν τα επίσημα πτυχία από την Παγκόσμια Ομοσπονδία, είναι απολύτως κατάλληλοι και θεσμικά κατοχυρωμένοι να βρίσκονται στην καρέκλα δίπλα στους αθλητές τους, κάτι που συνιστά την πλέον αυτονόητη και λογική πρακτική.
3.Σχεδιασμός στο μηδέν: Εφτά αθλητές εκπροσώπησαν τη χώρα στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Μεσογείου που πραγματοποιείται κάθε τέσσερα χρόνια υπό την Αιγίδα της ΕΟΕ και η διοίκηση δεν φρόντισε να πραγματοποιηθεί ούτε μία κοινή προπόνηση προετοιμασίας με τους προπονητές που επέλεξε να τους κοουτσάρουν!
4. Στοχευμένος αποκλεισμός: Πώς αλλιώς να ερμηνευτεί η παράκαμψη αθλητή του ίδιου συλλόγου με αποδεδειγμένη πορεία (ευρωπαϊκά μετάλλια στην κατηγορία Ανδρών το 2025 και κατά την επιλογή των αθλητών για το μεσογειακό στην θέση 24 στην Παγκόσμια Κατάταξη), προκειμένου να προτιμηθούν αθλητές με πολύ χαμηλότερο ranking και χωρίς αντίστοιχες διακρίσεις σε πρωτάθλημα Ανδρών Γυναικών.
Τα ερωτήματα είναι αμείλικτα:
Πρόκειται για διοικητική ανεπάρκεια ή για μεροληψία και προσπάθεια περιθωριοποίησης των αθλητών και των προπονητών του συγκεκριμένου συλλόγου; Γιατί αυτή η εμμονή να μπαίνουν συστηματικά εμπόδια σε ανθρώπους που φέρνουν διακρίσεις στη χώρα;
Όσο κι αν ορισμένοι επιχειρούν να υποτιμήσουν την προσπάθεια – φτάνοντας μέχρι το σημείο διοικητικά στελέχη να σχολιάζουν ειρωνικά στα Social Media ακόμη και παραμονές των αγώνων του μοναδικού μας μεταλλιούχου, και Παγκόσμιου πρωταθλητή Στέφανου Ξένου – η πραγματικότητα δεν παραποιείται:
Όλοι οι αθλητές της Εθνικής έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό. Όμως η τακτική της διοίκησης απέναντι στο συγκεκριμένο σωματείο στέρησε από τη χώρα περισσότερα μετάλλια.
Όταν η διοίκηση λειτουργεί με γνώμονα προσωπικές αντιπαλότητες και εμπάθειες, το πλήγμα δεν το δέχεται μόνο ένας σύλλογος. Το δέχεται το άθλημα η γαλανόλευκη και η ίδια η χώρα.»
