Εκτός από κορυφαία τενίστρια, η Μαρία Σάκκαρη είναι κι΄ένας ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένος άνθρωπος.
Και μακρυά από τα φώτα της δημοσιότητας, προσπαθεί να βοηθά όπου και όπως μπορεί, αναξιοπαθούντες συνανθρώπους μας.
Οπως έκανε στην περίπτωση του μικρού Νικόλα, ο οποίος πάσχει από λευχαιμία και για την μεταμόσχευση που πρέπει να κάνει στο άμεσο μέλλον, η Ελληνίδα πρωταθλήτρια κατέβαλε 8.000 ευρώ, που έλειπαν για να συμπληρωθεί το απαραίτητο ποσό.
Αυτήν την -άξια μιμητών- κίνηση της Σάκκαρη, αποκάλυψε το σωματείο «Παιδική Χαρά», που ευχαρίστησε την κορυφαία Ελληνίδα τενίστρια όλων των εποχών, με σχετική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:
«Πριν μια βδομάδα σας μιλήσαμε για τον Νικόλα που παλεύει με λευχαιμία.Για ένα παιδί που περιμένει να βγουν οι εξετάσεις του καθαρές, ώστε στις 7 Σεπτεμβρίου να μπορέσει να προχωρήσει στη μεταμόσχευση που περιμένει και να πάρει την ευκαιρία του να ζήσει. Σας είπαμε και το πιο σκληρό. Ότι ο μπαμπάς του Νικόλα, που έδινε κι εκείνος τη δική του μάχη με τον καρκίνο, έφυγε από τη ζωή.
Και χθες, ένας ολόκληρος κόσμος αποφάσισε πως αυτή η οικογένεια δεν θα μείνει μόνη. Σήμερα δεν ξέρουμε πώς να σας ευχαριστήσουμε. Γιατί αυτό που συνέβη μέσα σε λίγες ώρες ήταν πραγματικά αδιανόητο. Σαν να έγινε κάτι μαγικό. Σαν κανένας άνθρωπος που διάβασε την ιστορία αυτού του παιδιού να μην μπορούσε να προσπεράσει. Κάποιος έστειλε 5 € , άλλος 10, 50, άλλος 100, άλλος 300, άλλος 2.000!
Πίσω από κάθε ποσό υπήρχε ένας άνθρωπος που, βλέποντας την ιστορία του Νικόλα, αποφάσισε να μην προσπεράσει. Και ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους, ένας άνθρωπος που ίσως πολλοί θεωρούν πως βρίσκεται σε έναν κόσμο μακρινό από τον δικό μας. Η Μαρία Σάκκαρη. Έγινε και αυτή φύλακας άγγελος για τον Νικόλα… Είδε την ανάρτησή μας για το ποσό που υπολείπεται. Και αμέσως έκανε δωρεά 8.000 € . Χωρίς θόρυβο.
Χωρίς να ζητήσει τίποτα. Δεν άφησε τον χρόνο να περάσει. Έκανε αυτό που μπορούσε, εκείνη τη στιγμή, για να βοηθήσει. Απλώς επειδή είδε ένα παιδί που χρειάζεται βοήθεια και αποφάσισε να σταθεί και αυτή δίπλα του. Και αυτό μας συγκινεί ίσως περισσότερο απ’ όλα».
