Η χορήγηση ενδοφλέβιου σιδήρου πριν από μια καρδιοχειρουργική επέμβαση φαίνεται να συμβάλλει θετικά στην ανάρρωση ασθενών με αναιμία και παράλληλα να μειώνει την ανάγκη για μεταγγίσεις αίματος μετά το χειρουργείο.
Περίπου ένας στους τρεις ασθενείς που πρόκειται να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση παρουσιάζει αναιμία. Η κατάσταση αυτή μπορεί να συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο επιπλοκών μετά την επέμβαση, καθώς και με μεγαλύτερη ανάγκη για μεταγγίσεις.
Την αποτελεσματικότητα της προεγχειρητικής χορήγησης ενδοφλέβιου σιδήρου εξέτασε η ερευνητική ομάδα του καθηγητή Paul S. Myles από το Alfred Hospital στη Μελβούρνη, στο πλαίσιο της μελέτης ITACS, τα αποτελέσματα της οποίας δημοσιεύθηκαν στο BMJ.
Στη διπλά τυφλή, τυχαιοποιημένη και ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη συμμετείχαν 955 ενήλικες με αναιμία, οι οποίοι επρόκειτο να υποβληθούν σε προγραμματισμένη καρδιοχειρουργική επέμβαση.
Ως αναιμία ορίστηκε επίπεδο αιμοσφαιρίνης κάτω από 13 g/dl, ανεξάρτητα από το αν υπήρχε γνωστή σιδηροπενία.
Οι ασθενείς έλαβαν 1.000 mg ενδοφλέβιου σιδήρου — είτε καρβοξυμαλτόζη σιδήρου είτε ισομαλτοσίδηρο σιδήρου — ή εικονικό φάρμακο, σε χρονικό διάστημα από μία έως 26 εβδομάδες πριν από την επέμβαση.
Βασικό κριτήριο αξιολόγησης ήταν ο αριθμός των ημερών κατά τις οποίες οι ασθενείς παρέμεναν εν ζωή και εκτός νοσοκομείου ή άλλης μονάδας νοσηλείας κατά τις πρώτες 90 ημέρες μετά την επέμβαση.
Οι ασθενείς που έλαβαν σίδηρο πέρασαν κατά διάμεσο όρο 81,1 ημέρες εκτός νοσοκομείου, έναντι 80 ημερών στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου. Η διαφορά αντιστοιχεί περίπου σε μία επιπλέον ημέρα στο σπίτι.
Παράλληλα, οι ασθενείς της ομάδας του ενδοφλέβιου σιδήρου χρειάστηκαν λιγότερο συχνά μεταγγίσεις ερυθρών αιμοσφαιρίων. Μετά την επέμβαση, μετάγγιση χρειάστηκε το 61,1% των ασθενών που είχαν λάβει σίδηρο, έναντι 68,2% στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου.
Σύμφωνα με τους ερευνητές, αυτό μεταφράζεται σε περίπου 44 λιγότερες μονάδες αίματος ανά 100 ασθενείς που υποβάλλονται σε προεγχειρητική θεραπεία με ενδοφλέβιο σίδηρο.
Ένα ενδιαφέρον εύρημα ήταν ότι το όφελος δεν φάνηκε να εξαρτάται από την ύπαρξη σιδηροπενίας. Οι αναλύσεις υποομάδων δεν έδειξαν ότι οι ασθενείς με έλλειψη σιδήρου ωφελούνταν περισσότερο από εκείνους χωρίς διαπιστωμένη σιδηροπενία.
Σε μια εκ των υστέρων ανάλυση, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ιδιαίτερα οι ασθενείς με τις δυσμενέστερες μετεγχειρητικές εξελίξεις — όπως παρατεταμένη νοσηλεία, επανεισαγωγή στο νοσοκομείο ή θάνατο μέσα σε 90 ημέρες — φαίνεται να είχαν μεγαλύτερο όφελος από την προεγχειρητική χορήγηση σιδήρου.
Στην κατηγορία αυτή, οι ασθενείς που έλαβαν σίδηρο πέρασαν έξι έως εννέα περισσότερες ημέρες εκτός νοσοκομείου σε σύγκριση με αντίστοιχους ασθενείς της ομάδας του εικονικού φαρμάκου.
Ωστόσο, η θεραπεία δεν συνδέθηκε με στατιστικά σημαντικές διαφορές ως προς τη διάρκεια της νοσηλείας, τη θνητότητα ή τις σοβαρές επιπλοκές, μεταξύ των οποίων και σοβαρά καρδιαγγειακά συμβάματα.
Η συχνότερη ανεπιθύμητη ενέργεια που παρατηρήθηκε με τον ενδοφλέβιο σίδηρο ήταν η υποφωσφαταιμία, δηλαδή η μείωση των επιπέδων φωσφόρου στο αίμα. Δεν διαπιστώθηκε, σύμφωνα με τα αποτελέσματα, αυξημένος κίνδυνος λοιμώξεων.
Οι συγγραφείς εκτιμούν ότι τα ευρήματα υποστηρίζουν τη χρήση του ενδοφλέβιου σιδήρου ως μέρος της στρατηγικής Patient Blood Management, με στόχο τη βελτιστοποίηση της κατάστασης του ασθενούς πριν από την καρδιοχειρουργική επέμβαση και τον περιορισμό της ανάγκης για μεταγγίσεις.
Προσθέστε το iatronet.gr στο Discover
Ειδήσεις υγείας σήμερα
Ποιες τροφές είναι πλούσιες σε μαγνήσιο
Η σημασία της υποστήριξης και της σωστής ενημέρωσης στην πορεία προς τη γονεϊκότητα
Νέα εμβόλια κατά της φυματίωσης θα μπορούσαν να σώσουν εκατομμύρια ζωές
