Στο Ισραήλ δεν υπάρχουν μεγάλες περίοδοι ειρήνης.
Εδώ και δεκαετίες, από την ίδρυσή του (1948) τα ειρηνικά διαστήματα μπορούν να εκληφθούν ως διαλείμματα, μικρά ή μεγαλύτερα. Ετσι, ο πληθυσμός της χώρας προσδιορίζεται κυρίως από την αναγκαιότητα ύπαρξης και δευτερευόντως από σαφή ιδεολογικά χαρακτηριστικά που τον εντάσσουν σε πολιτικούς χώρους. Γι’ αυτό άλλωστε τα πολιτικά κόμματα του Ισραήλ, με ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν αυτοτοποθετούνται στη βάση παραδοσιακών ιδεολογικών σχημάτων (Δεξιά, Κέντρο, Αριστερά) ή ιδεολογικών ταυτοτήτων (φιλελεύθεροι, συντηρητικοί, σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες κ.ά.), αλλά στη βάση οντολογικών και ενοποιητικών χαρακτηριστικών που διασφαλίζουν καταγωγή και ενότητα αυτού του λαού.
Γι’ αυτό ακριβώς και θα συναντήσει κανείς συχνά σε ανάλογες συζητήσεις πολίτες με αριστερά χαρακτηριστικά, που όμως βρίσκουν τον πόλεμο αναπόφευκτο και την ήττα των παλαιστινιακών δυνάμεων προϋπόθεση για την ειρήνη. Επίσης, ο πρόσφατος πόλεμος στη Λωρίδα της Γάζας μετά την επίθεση της Χαμάς (7 Οκτωβρίου 2023) κατέστησε στους Ισραηλινούς πολίτες ακόμα λιγότερο δημοφιλή τη λύση των δύο κρατών, ώστε Ισραήλ και Παλαιστίνη να υπάρξουν ως δύο κρατικές οντότητες. Τι θα φέρουν οι εκλογές του Οκτωβρίου; Ο Νετανιάχου και οι εθνικιστές ακροδεξιοί κυβερνητικοί εταίροι του θα κριθούν ως προς τα αποτελέσματα του πολέμου (τρία χρόνια ήδη) ή για το περιεχόμενο της πολιτικής τους; Ολα αυτά και πολλά άλλα ερωτήματα είναι θολά. Και αν υπάρξει άλλη λύση, πόσο ορατά θα διαφοροποιείται από το τρέχον σύστημα διακυβέρνησης;
