Δεν κάθεται να διαβάσει, ξεχνάει τα πράγματά του, σηκώνεται συνέχεια από την καρέκλα και χρειάζεται να του πεις το ίδιο πράγμα… πέντε φορές. Και κάπου εκεί μπορεί να αναρωτηθείς: “Μήπως έχει διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας – ΔΕΠΥ/ADHD”; Πριν βιαστείς να βάλεις μια ταμπέλα, θυμήσου κάτι σημαντικό: οι πρώτες εβδομάδες μετά την επιστροφή στο σχολείο είναι μια μεγάλη αλλαγή για ένα παιδί.
Από την ανεμελιά ξανά στο πρόγραμμα
Το καλοκαίρι συνήθως σημαίνει πιο χαλαρές ώρες ύπνου, λιγότερες υποχρεώσεις και περισσότερο ελεύθερο παιχνίδι. Ξαφνικά το παιδί πρέπει να ξυπνά συγκεκριμένη ώρα, να παραμένει συγκεντρωμένο στην τάξη, να ακολουθεί οδηγίες, να διαβάζει και να οργανώνει καθημερινά τις υποχρεώσεις του.
Είναι λοιπόν φυσιολογικό κάποια παιδιά να χρειάζονται λίγο χρόνο μέχρι να ξαναβρούν τον ρυθμό τους. Η κούραση και ο ανεπαρκής ύπνος μπορούν επίσης να κάνουν ένα παιδί πιο ευερέθιστο, παρορμητικό ή αφηρημένο. Και στα μικρότερα παιδιά, μάλιστα, η κούραση δεν εκδηλώνεται πάντα με νύστα. Μπορεί να τη δεις ως υπερκινητικότητα και ένταση.
Πότε δεν είναι απλώς “προσαρμογή”;
Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας – ΔΕΠΥ/ADHD – είναι νευροαναπτυξιακή διαταραχή. Δεν εμφανίζεται ξαφνικά επειδή ξεκίνησε μια απαιτητική σχολική χρονιά.
Τα συμπτώματα χωρίζονται σε δύο βασικές ομάδες: απροσεξία και υπερκινητικότητα/παρορμητικότητα.
Ένα παιδί με έντονα στοιχεία απροσεξίας μπορεί να δυσκολεύεται συστηματικά να διατηρήσει την προσοχή του, να φαίνεται ότι δεν ακούει όταν του μιλούν, να μην ολοκληρώνει εργασίες, να δυσκολεύεται να οργανωθεί, να χάνει συχνά αντικείμενα, να αποσπάται πολύ εύκολα ή να ξεχνά καθημερινές υποχρεώσεις.
Στην υπερκινητικότητα και την παρορμητικότητα μπορεί να βλέπεις ένα παιδί που σηκώνεται συνεχώς από τη θέση του, κινείται αδιάκοπα, δυσκολεύεται να παίξει ήρεμα, μιλά πολύ, απαντά πριν ολοκληρωθεί η ερώτηση, διακόπτει τους άλλους ή δυσκολεύεται να περιμένει τη σειρά του.
Δεν αρκούν όμως μερικά συμπτώματα
Σύμφωνα με τα διαγνωστικά κριτήρια, στα παιδιά έως 16 ετών πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον 6 συμπτώματα απροσεξίας και/ή 6 συμπτώματα υπερκινητικότητας – παρορμητικότητας, τα οποία επιμένουν για τουλάχιστον 6 μήνες και δεν συμβαδίζουν με το αναπτυξιακό επίπεδο του παιδιού.
Επιπλέον, αρκετά από τα συμπτώματα πρέπει να υπήρχαν πριν από την ηλικία των 12 ετών, να εμφανίζονται σε τουλάχιστον δύο διαφορετικά περιβάλλοντα, για παράδειγμα στο σπίτι και στο σχολείο και να επηρεάζουν ουσιαστικά τη σχολική, κοινωνική ή καθημερινή λειτουργικότητά του.
Γι’ αυτό και η διάγνωση δεν γίνεται επειδή “δεν κάθεται να διαβάσει” ή επειδή η δασκάλα παρατήρησε ότι είναι αφηρημένο τις πρώτες εβδομάδες.
Δώσε χρόνο, αλλά παρατήρησε
Τις πρώτες εβδομάδες βοήθησέ το να ξαναχτίσει τη ρουτίνα του: σταθερή ώρα ύπνου και αφύπνισης, συγκεκριμένο πρόγραμμα διαβάσματος, μικρά διαλείμματα και όσο γίνεται λιγότερο χάος στην καθημερινότητα.
Αν όμως οι δυσκολίες είναι επίμονες, υπήρχαν ήδη από πριν και επηρεάζουν ουσιαστικά την καθημερινότητά του, τότε αξίζει να γίνει σωστή αξιολόγηση. Γιατί άλλο ένα παιδί που χρειάζεται λίγο χρόνο για να ξαναμπεί σε πρόγραμμα και άλλο ένα παιδί που πραγματικά δυσκολεύεται.
Προσθέστε το iatronet.gr στο Discover
Ειδήσεις υγείας σήμερα
Γυναικολογικός καρκίνος: Η γνώση σώζει ζωές
Ελαιόλαδο: Είναι καλό για χρήση στα μαλλιά;
Επιστημονική Ημερίδα για την άνοια από το Ίδρυμα Περιθάλψεως Χρονίως Πασχόντων και το Μητροπολιτικό Κολλέγιο
