Στο τέλος του 1999, όταν το τριετές συμβόλαιό του με τη Williams τερματίστηκε δύο χρόνια πριν από τη προσυμφωνηθείσα λήξη του, ο Άλεξ Ζανάρντι επέστρεψε στην Αμερική με σκυμμένο το κεφάλι.
Άλλη μία αποτυχημένη απόπειρα να εκπληρώσει το μεγαλύτερο όνειρό του, να γίνει πρωταθλητής Φόρμουλα 1. Άλλος ένας οδηγός αγώνων που διέπρεψε στα αμερικανικά πρωταθλήματα και πάτωσε στην F1.
Άλλος ένας πρωταθλητής IndyCar (ή CART ή Champcars, η αμερικανική εκδοχή της Φόρμουλα 1, χωρίς να μπει κανείς στις λεπτομέρειες) που δεν κατάφερε να μιμηθεί τον Ζακ Βιλνέβ, ο οποίος το 1997 είχε κατακτήσει τον τίτλο στην F1 -έστω και με τον επεισοδιακό τρόπο, με εκείνη τη διαβόητη τιμονιά του Μίχαελ Σουμάχερ στον τελευταίο αγώνα της σεζόν. Το εκκρεμές της καριέρας και της ζωής του Αλεσάντρο Ζανάρντι είχε κάνει ακόμη μία απρόβλεπτη -αλλά και τόσο προβλέψιμη-…
