Νεοδιόριστοι εκπαιδευτικοί φτάνουν στον τόπο όπου καλούνται να υπηρετήσουν και βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σκληρή πραγματικότητα: σπίτια που δεν βρίσκουν, ενοίκια που δεν μπορούν να πληρώσουν και μισθούς που σε πολλές περιπτώσεις μετά βίας φτάνουν για τα βασικά.
Και κάπως έτσι, αυτό που θα έπρεπε να είναι μια νέα αρχή μετατρέπεται σε αγώνα επιβίωσης. Όπως στην περίπτωση της Γεωργίας, που έφυγε από τα Γιάννενα για να διδάξει σε ένα σχολείο στο Ρέθυμνο.
«Είναι όλα πολύ ακριβά. Τα 20 τετραγωνικά, τα 18 τετραγωνικά ξεκινάνε από 400 ευρώ και πάνω. Διαθέσιμα, αν θα είναι διαθέσιμα, από αρχές Οκτωβρίου. Συμβόλαιο δεν θέλουν. Και αυτοί που θα κάνουν συμβόλαιο, δηλαδή θα δώσεις 400 ευρώ, θα σου κάνουν συμβόλαιο για 100. Μου ζήτησαν και 700 ευρώ και 500, για διάφορα. Πάντως, η κατάσταση είναι άθλια», τόνισε χαρακτηριστικά.
Υπάρχουν εκπαιδευτικοί που αναγκάζονται να συγκατοικήσουν, επειδή τα ενοίκια είναι απλησίαστα, άλλοι μένουν σε προσωρινά καταλύματα και κάποιοι φτάνουν ακόμη και στο σημείο να κοιμούνται σε σκηνή.
Εφιάλτης τα ενοίκια
Η Κωνσταντίνα διορίστηκε στα 48 της και ως άνθρωπος με πρόβλημα υγείας δικαιούταν απόσπαση κοντά στο σπίτι της. Αυτό όμως άργησε πολύ να συμβεί και η ίδια ταλαιπωρήθηκε τόσο, που σκέφτηκε μέχρι και να αφήσει τον πολυπόθητο διορισμό.
«Εγώ είμαι ένας άνθρωπος ειδικής κατηγορίας. Ήμουν σε αγωγή φαρμακευτική, που δεν μπορούσα να τη μεταφέρω. Τους το έκανα εγγράφως, αρνήθηκαν την απόσπασή μου», όπως είπε.
«Έφτασα σε σημείο σε πέντε μήνες να αλλάξω έξι φορές σπίτι, γιατί δεν μπορούσα να κλείσω όλη τη χρονιά. Νοίκιαζα Airbnb, έπαιρνα 850 ευρώ και έδινα 1,5 χιλιάρικο το μήνα στη διαβίωση και στο να ανεβαίνω πάνω στην ηπειρωτική Ελλάδα να παίρνω τα φάρμακά μου, γιατί είναι φάρμακα που δεν μεταφέρονται. Αναγκαζόμουν κάθε Σαββατοκύριακο, να ανεβαίνω πάνω στην Αθήνα, για να κάνω τις ενέσεις μου, οι οποίες γίνονται από γιατρό, από φαρμακοποιό. Όταν διορίζεις 48 χρονών εκπαιδευτικό, με σοβαρά προβλήματα, δεν μπορεί να τον τραβάς σαν λάστιχο», υπογράμμισε.
Για κάποιους, λοιπόν, ο διορισμός δεν σημαίνει μια σταθερή ζωή. Σημαίνει βαλίτσες, αναζήτηση σπιτιού και ένα δύσκολο υπολογισμό: πόσα μένουν από τον μισθό όταν το μεγαλύτερο μέρος του πηγαίνει στο ενοίκιο;
Η στέγη πλέον έχει μετατραπεί σε κεντρικό παράγοντα που καθορίζει αν ένας εκπαιδευτικός μπορεί πράγματι να αποδεχθεί μια θέση ή όχι. Και οι αριθμοί δίνουν τη διάσταση του προβλήματος. Στους πρόσφατους πίνακες κατάταξης του ΑΣΕΠ, καταγράφηκαν 20.000 λιγότερες αιτήσεις σε σχέση με το 2023, στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το επάγγελμα του εκπαιδευτικού έχει πληγεί ανεπανόρθωτα.
Το πρόβλημα της στέγης για τους εκπαιδευτικούς έχει αναγνωριστεί από πολλούς δήμους, οι οποίοι δίνουν στεγαστικά επιδόματα στους αναπληρωτές και πρωτοδιόριστους, προκειμένου να καλύψουν μέρος ή ολόκληρο το ενοίκιό τους.
Και τελικά, το ερώτημα δεν είναι μόνο πού θα υπηρετήσει ένας εκπαιδευτικός, αλλά αν θα μπορεί να ζήσει εκεί όπου υπηρετεί με αξιοπρέπεια.
